و نهر روان مىشوند ، تنبك از سفال ساخته شده است و دنبالهء آن لولهء بلندى است كه انتهايش باز است تنبك را در زير بغل مىگيرند و با دست به آن مىزنند . بعضى از اين جوانان چوبدستى كلفتى همراه دارند ، در آب فرومىروند ، تا جائى كه آب به زانو و يا بالاى آن برسد ، وقتى كه آب كافى در دسترسشان قرار گرفت ، به يكديگر مىپاشند ، يا اينكه با لباس‌هاى خيس شده به همديگر آويزان مىشوند و تمام بدن همبازى خود را به زير آب مىكشند و يا كوزه‌ها را با ضربه‌يى خورد مىكنند . اين‌ها گويا مفهوم و تمثيلى از بدبختى و ناكاميند ، اكنون اگر فردى از آنان بدون مسخرگى و با مهارت كوزه را از آب پر كرد و به منزل رساند ، در آن سال با بدبختى و ناكامى روبرو نمىشود . به‌همين سبب اكثر ايرانىها پيش از برآمدن خورشيد براى پر كردن كوزه به سوى نهر روان مىشوند و يا اگر بپندارند كه ممكن است با دشوارى ويژه‌اى روبرو شوند كوزه را زير لباس خود پنهان مىكنند . اين مضحكه‌ها اكثرا قبل از ظهر انجام مىگيرد ، سپس وقتى كه آفتاب از خط روز گذشت پياده و يا سواره به گردش مىروند ولى قبل از ظهر هيچكس سوار بر اسب نمىشود . هفتم مارس يك نفر كاتوليك به نام آمبروسيوس دوس آنيوس « 1 » كه اصلا پرتقالى و از اهل ليسبون « 2 » بود براى ديدن سفرا آمد . او مىگفت از تفليس « 3 » كه به اندازهء ده روز مسافرت از شماخى فاصله دارد آمده است و در آنجا سرپرستى يك دير با نظام آگوستينى « 4 » را به عهده دارد . كشيش مزبور در نظر داشت ، به سبب رسيدن مبارك سفرا به آنان خوش‌آمد گويد و اطلاعات سودمندى را از اين مردم و سرزمين كه

--> ( 1 ) - Ambrosius dos Anios ( 2 ) - Lissabo n ( 3 ) - Tiflis ( 4 ) - Augnstiner Orden - نظامى كه اگوستپن مقدس در قرن دوازدهم ميلادى براى كشيش‌ها ايجاد كرده است - م .